“Dış destek” denen şey, biraz manevi ama çoğunlukla maddidir. İleride kat kat geri alınmak üzere para muslukları açılır ve yandaş ekibin iktidarda kalabilmesi için ipler gevşetilir. Bu destek zaman içinde, kirli iktidarların gaflet ve delaleti ile açıklanamayacak kadar ileri boyutlara götürülür.

                “Kader birliğinin” çerçevesi genişlemeye başlar. “Dış destek” dipsiz kuyuya dönüşmüştür. Artık basit sömürü (?) sınırları dar gelmeye başlamıştır. Gelir-gider hesabında kendini kazançlı hissettiği durumlarda işi “işgal”e kadar götürebilir. Bu amaç için içinde yuvalandığı devlet mekanizmasını vurucu, itici, taşıyıcı güç olarak kullanmaktan çekinmez. Zaten o devleti de bu amacı için kendisi kurmuştur.
             “Dış destek” ve kirli yerli iş birlikçilerinin iktidar macerası, o ülkede artık “götürülecek” bir şey kalmadığı zaman sonlanabilir. Adına saldırgan kapitalizm de denen bu “dış destek”, sömürdüğü ülkenin halkında bıkkınlık yaratmamak ve umutları bitirmemek için “Yakında huzura ereceksiniz” masalını sık sık tekrarlar. Gerektiğinde iş birlikçi kadrolarda ciddi değişiklikler de yapabilir ama tercih ettiği lider tipi genellikle aynıdır. Çünkü             

              “dünya nimetlerinden en az faydalanma” felsefesine ulaşmış ve başı buğday başağı gibi eğilmiş liderin iş birlikçiliğine güven olmaz. Kıvırıverir.
Kirli iktidarların değişmesinin en sağlam ve kalıcı yolu; o ülkenin halkının, işçilerinin, işsizlerinin, yoksullarının, gelecekleri çalınan gençlerinin mücadele çıtasını yükseltmeleri ve “Ne oluyor len?” demelerinden geçmektedir. Geniş halk kesimlerinin tek tek “Ne oluyor len?” demeleri yetmez.

                 Hep birlikte bağırmaları gerekir. Ancak burada da ileri güçlerin “aynı sonu farklı yöntemlerle isteme” sıkıntısı “dış destekçilerin” ve “yerli iş birlikçilerin” imdadına yetişir.
            Bu nedenle 1 Mayıs, bayram değil sömürüye, emperyalizme, iş birlikçilere karşı direnişin, hep birlikte aynı şeyi tek bir cümle ile istemenin başlangıç günü olmalıdır.